تاثیر واکنش های عاطفی بر روابط زوجین و کنترل آن

تاثیر واکنش های عاطفی بر روابط زوجین و کنترل آن

این که ما در موقعیت های مختلف واکنش های مناسبی از خودمان بروز دهیم نیازمند داشتن مهارت هایی است که حتماً باید آن ها را تمرین کنیم، در زندگی زناشویی نیز ممکن است شرایطی ایجاد شود که زوجین از خود واکنش های به شدت احساسی نشان دهند، از این رو افراد باید بر این واکنش ها آگاه بوده و بتوانند آن ها را کنترل کنند، در این قسمت از پایگاه علم و دانش برنا اندیشان تصمیم داریم تا مقاله ای با عنوان تاثیر واکنش های عاطفی بر روابط زوجین و کنترل آن را در اختیار شما علاقه مندان به مطالب روانشناسی قرار دهیم، پس تا انتهای مقاله تاثیر واکنش های عاطفی با گروه برنا اندیشان همراه باشید.

تاثیر واکنش های عاطفی بر روابط زوجین و کنترل آن

در مقاله تاثیر واکنش های عاطفی بر روابط زوجین و کنترل آن بررسی خواهیم کرد که چگونه رفتارها و واکنش های عاطفی و احساسی افراد می تواند روابطشان را تحت الشعاع قرار دهد.

چگونه من میتوانم باشم در حالی که تو خودت هستی

واکنش عاطفی بالا روابط را خراب می کند

آیا گاهی اوقات احساس می کنید که در اطراف شریک زندگی خود فرد متفاوتی می شوید؟ آیا به نظر می رسد که او باید تغییر کند – یا اینکه شما مجبورید شریک زندگی خود را تغییر دهید تا شما خود واقعی خود باشید؟ آیا شما به نوبت مانند کودکان نوپای سرسخت رفتار می کنید و احساس ناتوانی می کنید؟

خوب، شما تنها نیستید تقریباً همه عاشقان مرحله ای از واکنش احساسی بالا را پشت سر می گذارند که تهدید می کند رابطه آنها را از بین می برد. اگر کسی درخواستی یا “مشاهده” را با اشاره به احساسات منفی ارائه دهد، به طور خودکار پاسخ ناخوشایندی را در شریک زندگی ایجاد می کند. مهم نیست که چگونه درخواست و پاسخ گفته می شود، احساس منفی ناشی از آنها باعث می شود هر دو طرف احساس ظلم کنند و مانند اینکه نمی توانند خودشان را در اطراف یکدیگر قرار دهند:

“شما همیشه شکایت دارید.”

“من شکایت نمی کنم، شما انتقاد می کنید.”

“شما خیلی کنترل می کنید!”

“شما خیلی همکاری ندارید.”

واکنش احساسی یک واکنش خودکار، معمولاً ناخودآگاه به رویدادها، موقعیت ها یا افراد خاص است. گاهی اوقات این یک چیز عالی است. در حالی که عاشق می شویم، صرف حضور محبوب ما را مجذوب و شاد می کند. ما از لبخند نوزادانمان هیجان زده و از هیجان دوستان جدید لذت می بریم. اما در شرایط استرس، واکنش عاطفی تقریباً کاملاً منفی است. به نظر می رسد محیط تهدید کننده تر یا مملو از عدم اطمینان است. “دکمه های ما” راحت تر تحت فشار قرار می گیرند. به احتمال زیاد ما شلاق می زنیم یا اگر آن را نگه داریم، از نظر احساسی خاموش می شویم. در زوجین مبتلا به واکنش عاطفی بالا، احساس منفی در یک شریک زندگی باعث ایجاد هرج و مرج یا خاموش شدن احساس در طرف دیگر می شود.

همه حیوانات اجتماعی وقتی که محیط خطرناک تصور شود در معرض واکنش عاطفی بالایی قرار دارند. هنگامی که یکی از اعضای بسته احساس تهدید می کند، یک واکنش محرک مو، آدرنالین و کورتیزول را به جریان خون همه شلیک می کند. هشدار یک زنگ خطر در همه ایجاد می کند، که احتمال بقا را افزایش می دهد. بسته دارای چندین چشم، گوش و بینی و یک سیستم هشدار منفرد است که از هر شخصی به همه افراد دیگر منتقل می شود.

رفتارهای احساسی و عاطفی چگونه بر روابط افراد اثر می گذارند

مشکلی که در روابط صمیمی انسان وجود دارد این است که مغز احساسی یک سیستم هشدار ایمن تر از یک مغز متأسف است. ترجیح می دهد 999 بار تصور اینکه همسر یک ببر دندان شیری است اشتباه باشد تا اینکه یک بار فکر کنید یک ببر دندان شیری یک همسر است. به جای دندان های نیش، شریک اراده مستقلی دارد، که احتمالاً تصور می شود لجبازی یا خودخواهی است. درخواست های رفتاری به خواسته هایی تبدیل می شوند، خواستار تسلیم و نه همکاری، به طور خودکار ایستادگی کودک نوپا را تحریک می کنند:

“اگر مرا دوست داشتی، این کار را می کردی.”

“اگر من را دوست داشته باشی، از من نمی خواستی این کار را انجام دهم.”

“نیاز” یک شریک برای اعتبار سنجی با “نیاز” دیگری که نمی تواند کنترل شود تصادف می کند. در نهایت هر دو احساس صدمه، عصبانیت و ستم می کنند.

واکنش عاطفی بالا باعث می شود که ما نسبت به اختلافات (شما باید دنیا را به روشی که من می بینم)، خودشیفته (قادر به دیدن چشم اندازهای دیگر)، همه یا هیچ چیز تحمل نکنیم (شما روی یک پایه هستید، یا یک شیطان هستید)، و به حالت عاطفی فعلی وابسته است، که به نوبه خود به وضعیت فیزیولوژیکی فعلی (ناراحت کننده، خسته، گرسنه، تشنگی، تحریک بیش از حد یا بیمار) بستگی دارد. وقتی سرزنش به این سیستم اضافه می شود، شرکا ابتدا مخالف و سرانجام دشمن می مانند.

سیستم دفاع خودکار

واکنش احساسی بیشترین فعل و انفعالات را در کنترل یک سیستم دفاعی خودکار نامرئی قرار می دهد، که اغلب به طور ناخواسته توسط زبان بدن، حالت های صورت، تنش، حواس پرتی، تردید، بی حوصلگی، ناراحتی یا اشتیاق ایجاد می شود. تقریباً به طور کامل ناخودآگاه فعال می شود. تا زمانی که از هر احساسی آگاه باشید، در مرحله پیشرفته ای قرار دارد.

اگرچه سیستم دفاع خودکار در روابط محیط کار کار می کند، اما بیشترین آسیب را در تعاملات خانوادگی وارد می کند. وقتی همسرتان از نگاه کردن به شما جلوگیری می کند یا فقط آه می کشد، به واکنش روده خود فکر کنید. به این فکر کنید که وقتی می شنوی درب ورودی بسته می شود، حتی قبل از اینکه شریک زندگی ات وارد اتاق شود یا چیزی را با “آن لحن” بگوید، “حالت چهره را” به دست آورد، یا چشمانش را بچرخاند، چه واکنشی نشان می دهی. ناگهان در حالت دفاعی قرار می گیرید که برای بدترین حالت آماده شده اید.

وقتی هر دو حالت تدافعی دارید، احتمالاً اتفاقات بدی می افتد. همه سیستم های دفاعی خوب دارای قابلیت حمله پیشگیرانه هستند. به نظر می رسد موشک ها به تنهایی شروع به پرواز می کنند و هیچ کس دستور نمی دهد. شما خود را در نبردی از شانه های سرد، مبادله پرده یا مشاجرات داغ می بینید. هر دو احساس ناتوانی، تحریک پذیری، بی حوصلگی، کینه و عصبانیت می کنید. شما انگیزه ای برای دور شدن، نادیده گرفتن، انتقاد، داد زدن یا کاهش ارزش دارید.