تفاوت بین روانشناسان و روانپزشکان و بررسی کامل ویژگی های این دو شغل

تفاوت بین روانشناسان و روانپزشکان و بررسی کامل ویژگی های این دو شغل

همواره بین دو شغل روانپزشک و روانشناس این اشتباه رایج وجود دارد که این دو را یکی می دانند ولی باید اشاره شود که هر یک از این دو شغل دارای صفات و ویژگی های خاص خود بوده و از این جهت نباید این دو را با یکدیگر اشتباه گرفت. در این قسمت از پایگاه علمی برنا اندیشان تصمیم داریم تا مقاله ای با عنوان تفاوت بین روانشناسان و روانپزشکان و بررسی کامل ویژگی های این دو شغل را مورد مطالعه و بررسی قرار دهیم تا اطلاعات کاملی در رابطه با این دو حرفه به دست آورید و اگر قصد فعالیت در این دو رشته را دارید با نیازمندی های هر یک از آن ها آشنا شوید. پس اگر شما هم از آن دسته از افرادی هستید که علاقه مند به دانستن در رابطه به مشاغل درمانی می باشید تا انتهای مقاله تفاوت بین روانشناسان و روانپزشکان با گروه تخصصی برنا اندیشان همراه باشید.

تفاوت بین روانشناسان و روانپزشکان و بررسی کامل ویژگی های این دو شغل

برای ورود به شغل های ارائه دهنده خدمات بهداشت روان باید تفاوت بین روانشناسان و روانپزشکان و سایر رشته های مربوطه را به صورت دقیق بدانیم تا بتوانیم دست به انتخاب درستی بزنیم.

تفاوت بین روانشناسان و روانپزشکان

اصطلاحات “روانشناس” و “روانپزشک” معمولاً به جای یکدیگر برای توصیف هرکسی که خدمات درمانی ارائه می دهد به کار می رود اما این دو حرفه و خدماتی که ارائه می دهند از نظر محتوا و دامنه متفاوت هستند.

روانپزشکان پزشکانی هستند و قادر به تجویز داروهایی هستند که این موارد را همراه با روان درمانی انجام می دهند اگرچه مداخلات پزشکی و دارویی اغلب مورد توجه آنها است.

اگرچه بسیاری از روانشناسان دارای مدرک دکترا هستند اما آنها پزشک نیستند و اکثر آنها نمی توانند دارو تجویز کنند. بلکه آنها فقط روان درمانی را ارائه می دهند که ممکن است شامل مداخلات شناختی و رفتاری باشد.

آموزش و مدارک تحصیلی

در حالی که روانشناسان و روانپزشکان ممکن است برخی از مسئولیت های منطبق مانند انجام روان درمانی و انجام تحقیقات را داشته باشند اما پیشینه لازم برای انجام آنها متفاوت است.

الزامات روانشناسان

روانشناسان دوره های تحصیلات تکمیلی روانشناسی را می بینند و یا دکترای خود را دنبال می کنند مانند (دکتر فلسفه) یا PsyD (دکتر روانشناسی) در روانشناسی بالینی یا مشاوره.

دوره های دکترا به طور معمول پنج تا هفت سال طول می کشد و بیشتر ایالت ها برای کسب مجوز به یک دوره کارآموزی یک یا دو ساله اضافی نیاز دارند. سایر ایالت ها قبل از اعطای مجوز کامل به یک یا دو سال دیگر نظارت تحت عمل نیاز دارند.

در طول تحصیل کسانی که دکترای خود را دنبال می کنند. یا دوره دکتری PsyD دوره های مربوط به رشد شخصیت، روش های تحقیق روانشناختی، رویکردهای درمانی، نظریه های روانشناسی، درمان های شناختی و درمان های رفتاری و سایر مباحث را گذرانده است. آنها همچنین یک دوره کارآموزی یک یا دو ساله را پشت سر می گذارند و پس از آن یک دوره تمرین تحت نظارت انجام می شود.

عنوان “روانشناس” فقط توسط شخصی که تحصیلات، آموزش و شرایط لازم برای دریافت مجوز دولتی را به پایان رسانده است می تواند استفاده شود. عناوین غیررسمی مانند “مشاور” یا “درمانگر” نیز اغلب مورد استفاده قرار می گیرند اما سایر متخصصان بهداشت روان، مانند مددکاران اجتماعی دارای مجوز، نیز می توانند این عناوین را ادعا کنند.

درجه دکترا تمایل دارد بیشتر پژوهش محور باشد در روانشناسی بالینی یا مشاوره آموزش گسترده ای در مورد روشهای تحقیق و تکمیل پایان نامه می بینند. از طرف دیگر گزینه درجه PsyD بیشتر تمایل به تمرین دارد. دانشجویانی که این گزینه مدرک را دنبال می کنند زمان بیشتری را صرف یادگیری و تمرین رویکردهای بالینی و روش های درمانی می کنند.

روانشناسان مانند روانپزشکان از راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM) برای تشخیص افرادی که علائم بیماری روانی را تجربه می کنند استفاده می کنند. آنها معمولاً از آزمونهای روانشناختی مانند آزمونهای شخصیتی، مصاحبه های بالینی، ارزیابی های رفتاری و آزمونهای ضریب هوشی استفاده می کنند تا بتوانند از نحوه کارکرد مشتری ایده بهتری بگیرند.

شرایط لازم برای روانپزشکان

روانپزشکان پزشکانی هستند که آموزش های ویژه ای در ارزیابی، تشخیص، درمان و پیشگیری از بیماری های روانی دارند. دانشجویان برای اینکه بتوانند روانپزشک شوند ابتدا مدرک کارشناسی را قبل از تحصیل در دانشکده پزشکی و دریافت مدرک پزشکی دریافت می کنند.

آنها پس از اتمام دوره آموزش پزشکی خود، چهار سال دیگر دوره آموزش دستیاری را در زمینه بهداشت روان به پایان می رسانند. این اقامت اغلب شامل کار در واحد روانپزشکی یک بیمارستان است. آنها همچنین با طیف گسترده ای از بیماران از کودکان تا بزرگسالان که ممکن است دارای مشکلات رفتاری، مشکلات عاطفی یا نوعی اختلال روانپزشکی باشند کار می کنند.

در طی این اقامت پزشکی، افراد متخصص در روانپزشکی آموزش و تمرین می بینند که چگونه بیماری های مختلف روانپزشکی مانند PTSD ، ADHD، اسکیزوفرنی و اختلال دو قطبی را تشخیص و درمان کنند.

روانپزشکان در روشهای مختلف درمان روان درمانی آموزش می بینند، از جمله درمان شناختی رفتاری (CBT) یک رویکرد درمانی محبوب که نشان داده شده است دارای سطح بالایی از تأثیر در درمان طیف گسترده ای از شرایط روانپزشکی از جمله اختلالات اضطرابی، اختلالات سوماتوفورم، استرس، و مسائل خشم می باشد.

برخی تحقیقات نشان می دهد که ترکیب CBT و داروها ممکن است موثرتر از دارو به تنهایی در درمان برخی شرایط باشد.

روانپزشکان همچنین در یک زمینه خاص مورد علاقه مانند روانپزشکی سالمندان، روانپزشکی کودک و نوجوان، اعتیاد و سایر زمینه ها آموزش های بیشتری می بینند. بعضی ها ممکن است پس از اتمام دوره تحصیلی در بخشی از جمله روانپزشکی اعصاب، سالخوردگی، روانپزشکی نوجوانان یا روانپزشکی، تخصص بیشتری را انتخاب کنند.

مقام تجویز شده

دومین تمایز مهم بین این دو شغل این است که روانپزشکان می توانند داروهایی را تجویز کنند، در حالی که در بیشتر ایالات روانشناسان نمی توانند برای مراجع دارو تجویز کنند. با این حال اخیراً فشار برای اعطای اختیار تجویز به روانشناسان ایجاد شده است.

برخی از ایالت ها مانند نیومکزیکو و لوئیزیانا اکنون امتیازاتی را برای روانشناسان پزشکی که دارای مدرک فوق لیسانس فوق دکترا یا معادل آن در روانپزشکی بالینی هستند تجویز می کنند.

کوین مک گوینس رئیس گروه مشاوره عملکرد سلامت روان روانشناختی می نویسد برای کسانی که علاقه مند به حرفه روانشناسی به عنوان یک پزشک هستند مهم است که بدانند برخی از کارمندان فدرال و افسران مأمور با لباس رسمی (ارتش، نیروی هوایی، خدمات بهداشت عمومی، نیروی دریایی و غیره) که در یک ایالت به عنوان روانشناس پزشکی مجوز دارند ممکن است در هر ایالت دیگری که دولت فدرال به آنها منصوب کرده است بتوانند دارو تجویز کند.

درمان های روانشناس در مقابل روانپزشکان

در حالی که این دو حرفه از هم متمایز هستند روانشناسان و روانپزشکان هر دو نقش مهمی در درمان سلامت روان دارند. خیلی اوقات آنها با همکاری یکدیگر کار می کنند تا بهترین درمان ممکن را برای یک فرد فراهم کنند.

به عنوان مثال بیماران ممکن است با مراجعه به پزشک مراقبت های اولیه خود در مورد علائم روانشناختی که تجربه می کنند شروع کنند. سپس پزشک آنها ممکن است آنها را برای ارزیابی بیشتر به روانشناس ارجاع دهد. این روانشناس ممکن است بیمار را قبل از مراجعه به روانپزشکی که می تواند داروها را تجویز و نظارت کند مشاهده، ارزیابی و تشخیص را انجام دهد.

روانشناس و روانپزشک ممکن است با هم همکاری کنند روانشناس مداخلات رفتاری را ارائه می دهد و روانپزشک دارو را تهیه یا تنظیم می کند تا به بهترین وجه علائم بیمار را برطرف کند. نوع روش مورد نیاز اغلب به شدت علائم و نیازها و خواسته های بیمار بستگی دارد.

طبق تحقیقات بیماران در مورد آنچه که ترجیح داده می شود روان درمانی به تنهایی یا در ترکیب با دارو متفاوت هستند که بنابراین می تواند بر روی حرفه ای هایی که می بینند تأثیر بگذارد. این هزینه همچنین می تواند یک عامل تخفیف دهنده باشد. برخی مطالعات نشان داده اند که ترکیب روشهای درمانی نیز ممکن است برای بیماران مقرون به صرفه باشد.

انتخاب مسیر شغلی خود

اگر در حال شغل درمانی هستید، باید تعیین کنید که کدام مسیر شغلی برای شما بهتر است. آیا به انجام روان درمانی، انجام آزمایش های روانشناسی و انجام تحقیقات علاقه دارید؟ در این صورت شغل روانشناسی ممکن است بهترین انتخاب برای شما باشد.

از طرف دیگر اگر به پزشکی علاقه دارید و می خواهید داروهایی را برای بیماران خود تجویز کنید ممکن است حرفه روانپزشکی برای شما مناسب باشد. اگر نمی خواهید پنج تا هشت سال در دوره تحصیلات تکمیلی سرمایه گذاری کنید به عنوان یک مددکار اجتماعی یا مشاور فعالیت کنید این متخصصان بسته به آموزش و تجربه واجد شرایط ارائه خدمات بهداشت روان نیز هستند.

مددکاران اجتماعی و مشاوره به طور معمول به دو یا سه سال تحصیلات تکمیلی نیاز دارند. پرستاری روانپزشکی یکی دیگر از گزینه های شغلی عالی برای دانشجویان علاقه مند به پزشکی است. پرستاران روانپزشکی پیشرفته دارای مدرک کارشناسی ارشد یا بالاتر در پرستاری روانپزشکی یا بهداشت روان هستند و قادر به ارزیابی بیماران، تشخیص اختلالات، روان درمانی و تجویز دارو هستند.

چه تفاوتی بین روانپزشک و روانشناس وجود دارد

تفاوت بین روانشناسان و روانپزشکان

زندگی به عنوان روانشناس یا روانپزشک

تعادل کار و زندگی از دیگر عواملی است که دانش آموزان هنگام انتخاب بین حرفه روانشناسی یا روانپزشک باید در نظر بگیرند. دانشکده پزشکی و تحصیلات تکمیلی سختگیرانه هستند و نیاز به سرمایه گذاری قابل توجهی در وقت، منابع و انرژی دارند.

دستیاری پزشکی می تواند طاقت فرسا باشد و دانشجویان در صورت انتخاب رشته روانپزشکی باید در محیط پزشکی احساس راحتی کنند. پس از فارغ التحصیلی ممکن است لازم باشد که روانپزشکی که در محیط بیمارستان کار می کند ساعتهای طولانی کار کند یا به صورت مأمور در تماس باشد. روانپزشکان ممکن است در بیمارستان ها کار کنند اما ممکن است کار در مراکز بهداشت روان جامعه، محیط های دانشگاهی یا کارهای خصوصی را نیز انتخاب کنند.

کسانی که کار در تمرین خصوصی را انتخاب می کنند ممکن است دریابند که کنترل بیشتری بر برنامه ها و ساعات کاری خود دارند. روانشناسان نیز با خواسته های مشابهی روبرو هستند. برخی از روانشناسان نیز ممکن است کار در محیط بیمارستان را انتخاب کنند در حالی که برخی دیگر را می توان در کلینیک های بهداشت روان، سازمان های دولتی، دانشگاه ها و مراکز خصوصی یافت.

ممکن است افراد حرفه ای در این زمینه برای اسکان مشتریانی که در ساعات کاری معمول کار می کنند نیاز به کار در عصر و آخر هفته دارند. مانند روانپزشکان، روانشناسانی که در زمینه بهداشت روان کار می کنند نیز ممکن است نیاز به تماس برخی از مواقع داشته باشند و یا بتوانند به شرایط اضطراری پاسخ دهند.

چشم انداز شغلی

طبق دفترچه چشم انداز شغلی منتشر شده توسط اداره کار و آمار ایالات متحده، انتظار می رود چشم انداز شغلی روانشناسان و روانپزشکان با سرعتی نسبتاً مشابه رشد کند.

پیش بینی می شود تقاضا برای روانپزشکان بین سالهای 2014 و 2024 با نرخ 15 درصد افزایش یابد که در حدود 4200 شغل افزایش می یابد. انتظار می رود تقاضا برای روانشناسان در فاصله سالهای 2014 تا 2024 تا حدودی بیشتر شود یعنی 19 درصد که در حدود 32500 شغل دیگر افزایش می یابد.

اداره آمار کار گزارش می دهد که متوسط حقوق روانشناسان تا ماه مه سال 2016 75230 دلار در سال بوده است. متوسط حقوق و دستمزد سالانه روانپزشکان در ماه مه 2016 به میزان قابل توجهی بالاتر بود و 245،673 دلار بود.

سخن پایانی

روانشناسان و روانپزشکان با یکدیگر متمایز هستند اما هر دو نقش حیاتی در زمینه بهداشت روان دارند. اختلافات اساسی بین روانشناسان و روانپزشکان به سوابق تحصیلی و قدرت تجویز برمی گردد اما هر دو دارای هدف مهم کمک به بیماران برای احساس بهتر هستند.

هیچ یک از آنها بهتر از دیگری نیست اما نیازها و علائم خاص فرد ممکن است نقشی داشته باشد که در آن نوع متخصص برای کمک به درمان به بهترین شکل مجهز باشد.