علت ریسک پذیری نوجوانان و معرفی راهکارهای جلوگیری از آسیب

علت ریسک پذیری نوجوانان و معرفی راهکارهای جلوگیری از آسیب

نوجوانی دورانی است که باید به آن توجه خاصی شود تا بتوانیم از بروز آسیب هایی که ممکن است نوجوان را تهدید کند جلوگیری کنیم، ما در این بخش از مجموعه مقالات علمی برنا اندیشان تصمیم داریم تا مقاله ای با موضوع علت ریسک پذیری نوجوانان و معرفی راهکارهای جلوگیری از آسیب را مورد مطالعه و بررسی علمی قرار دهیم و تحقیقات انجام شده پیرامون این موضوع را مطرح نمایی. پس اگر شما هم فرزند نوجوانی دارید و می خواهید در این مورد اطلاعات بیشتری کسب کنید تا انتهای مقاله علت ریسک پذیری نوجوانان با گروه برنا اندیشان همراه باشید.

علت ریسک پذیری نوجوانان و معرفی راهکارهای جلوگیری از آسیب

علت ریسک پذیری نوجوانان چیست و چگونه می توانیم از بروز آسیب هایی که می تواند او را تهدید کند جلوگیری کنیم؟ دوران بلوغ و همسالان تا چه میزان موجب افزایش آسیب های می شود.

چرا مغز نوجوانان برای ریسک پذیری طراحی شده است؟

در اینجا چهار روش وجود دارد که والدین می توانند خطر را کاهش دهند

نوجوانان و جوانان بیش از هر گروه سنی دیگر ریسک می کنند (اشتاینبرگ ، 2008). این ریسک پذیری شامل رانندگی خطرناک، مصرف مواد مخدر، نوشیدن بیش از حد و رفتارهای جنسی پرخطر است. با وجود تلاش های آموزشی برای ارائه اطلاعات در مورد رفتارهای پرخطر برای نوجوانان، بسیاری از نوجوانان همچنان رفتارهای پرخطر را دنبال می کنند (کان وهمکارانش در 2014).

با وجود هزینه زیادی که برای برنامه های پیشگیری صرف می شود، چگونه می توان ادامه رفتار پرخطر نوجوانان را توضیح داد؟ برای کاهش خطر چه کاری می توانیم انجام دهیم؟

تحقیقات فزاینده مغز در حال پاسخ دادن به این سوالات است. مردم اغلب معتقدند که نوجوانان رفتار پرخطری انجام می دهند زیرا در ارزیابی خطر مهارت زیادی ندارند. اما تحقیقات اولیه در این زمینه نشان داد که نوجوانان به همان اندازه بزرگسالان در ارزیابی خطر در طیف وسیعی از رفتارهای پرخطر تبحر دارند. نوجوانان می دانند که این رفتارها مخاطره آمیز است، اما همچنان آنها را انجام می دهند چرا؟ پیشنهاد می شود برای آموزش بیشتر به پکیج شناخت رفتار درمانی نوجوانان مراجعه فرمایید.

تحقیقات در مورد روابط همسالان و رشد مغز در دوره بلوغ ممکن است پاسخی ارائه دهد.

در سالهای اخیر، در دسترس بودن تصویربرداری با تشدید مغناطیسی (MRI) و تصویربرداری با تشدید مغناطیسی عملکردی (FMRI) افزایش یافته است. محققان با استفاده از این ابزارها چندین تغییر در مغز در دوران بلوغ پیدا کرده اند (Blakemore، Burnett & Dahl، 2010؛ برای بررسی رفتار پرخطر، به Blakemore ، 2012 مراجعه کنید).

اول ، در دوره بلوغ، علاقه به روابط همسالان افزایش می یابد (لارسون و ریچاردز ، 1991) ، و حساسیت به تأثیر همسالان در اوایل سال های نوجوانی افزایش می یابد و در حدود 14 سالگی به اوج خود می رسد (برنت ، 1979). مطابق با این تغییرات به راحتی در روابط همسالان قابل مشاهده است، مطالعات تصویربرداری مغز نشان داده است که مناطق مختلفی از مغز نوجوانان را نسبت به بزرگسالان نسبت به پاداش روابط همسالان حساس تر می کند (آلبرت ، چین و استینبرگ ، 2013). این باعث می شود نوجوانان در موقعیت های تصمیم گیری که شامل رفتارهای پرخطر هستند، روی همسالان خود متمرکز شوند. برای کسب اطلاعات بیشتر به پکیج روان درمانی گروهی نوجوانان مراجعه فرمایید.

دوم ، نوجوانان بیشتر از بزرگسالان پریشانی می کنند وقتی توسط همسالان کنار گذاشته شوند. یک منطقه مغزی معروف به قشر جلوی پیشانی شکمی (PFC) ممکن است در کمک به افراد برای مقابله با ارزیابی های منفی همسالان با کاهش پریشانی مهم باشد. تحقیقات نشان می دهد که این ناحیه مغز در هنگام کنار گذاشته شدن از نظر اجتماعی بیشتر از بزرگسالان بیشتر مورد استفاده بزرگسالان قرار می گیرد (Sebestian، et al.، 2011). هنگامی که نوجوانان از این ناحیه مغز در حین استثنای همسالان استفاده می کنند، سطح پریشانی کمتری را گزارش می دهند(Masten، et al.، 2009).

چرا نوجوانان خطر پذیر هستند

علت ریسک پذیری نوجوانان

در طی سالهای نوجوانی ، این ناحیه مغزی هنوز در حال توسعه است (Blakemore & Mills، 2014) ، بنابراین ممکن است نوجوانان در کنترل پریشانی در هنگام محرومیت اجتماعی از همسالان موفق نباشند. این احتمالاً به انجام رفتارهای پرخطر کمک می کند تا از کنار گذاشته شدن توسط همسالان خود جلوگیری کند.

سوم، ناحیه دیگری از مغز، قشر پیشانی جانبی (PFC) ، مسئول تنظیم خود بالینی است و به تدریج در دوره بلوغ ایجاد می شود (آلبرت ، و دیگران ، 2013). در یک مطالعه، نوجوانان زودرس ، نوجوانان دیرهنگام و بزرگسالان هنگام کار در رانندگی رایانه ای رفتارهای مشابهی داشتند (گاردنر و استینبرگ ، 2005). با این حال ، هنگامی که آنها با دو دوست همسن خود جفت شدند ، اختلافات آشکاری پدیدار شد. نوجوانان اولیه هنگام حضور دوستان بیشتر احتمال دارد که رانندگی مخاطره آمیز انجام دهند. نوجوانان متأخر هنگامی که با دوستانشان بودند در رانندگی تا حدی خطرناک تر عمل می کردند و حضور دوستان تاثیری در رانندگی بزرگسالان نداشت.در این خصوص حتماً پکیج روانشناسی نوجوانان را مشاهده فرمایید.

محققان با استفاده از وظیفه رانندگی رایانه ای و همراه با fMRI دریافتند ، برخلاف بزرگسالان ، نوجوانان هنگام دانستن اینکه دوستانشان آنها را مشاهده می کنند ، بیشتر از زمانی که تنها هستند رانندگی خطرناک انجام می دهند (چین ، آلبرت ، او ‘) Brien ، Uckert و Steinberg (2011). ناحیه ای از مغز که توسط بزرگسالان استفاده می شود PFC به تصمیم گیری و تنظیم خود در کارهایی مانند رانندگی کمک می کند. در مقابل نوجوانان از مناطقی از مغز استفاده می کنند که هنگام اتمام کار رانندگی بیشتر با پاداش در ارتباط هستند.

ما در اوایل دوره بلوغ تغییراتی در مغز داریم که باعث می شود نوجوانان بیشتر بر پاداش های همسالان متمرکز شوند و در فعالیت های همسالان گنجانده شوند. این تمرکز بیشتر روی همسالان در زمانی رخ می دهد که PFC هنوز آماده کمک به خود تنظیمی بالغ نیست. این عوامل “طوفان کاملی” از فرصت ها برای رفتارهای پرخطر را فراهم می کند.

اگر صحبت در مورد خطرات رفتارهای پرخطر به اندازه والدین در جلوگیری از آنها موثرتر نیست ، حال والدین چه کاری می توانند انجام دهند؟

رویکردهای مختلفی وجود دارد که والدین می توانند برای مدیریت موثرتر روابط همسالان نوجوان استفاده کنند (Mounts، 2004؛ 2008؛ Steinberg، 2010).

1. برای نوجوانان جوان والدین ممکن است محیطی را برای فراهم آوردن فعالیتهای ایمن که بر نیاز نوجوانان جوان به احساس جویی متمرکز است، طراحی کنند (مونتز ، 2004 ؛ 2008). به عنوان مثال ، فعالیت های بیرونی تحت نظارت بزرگسالان با همسالان ، مانند صخره نوردی می تواند زمینه مناسبی را برای ایجاد هیجان و روابط اجتماعی مورد نیاز نوجوانان جوان فراهم کند.

2. نظارت بر تعاملات نوجوانان با همسالان و ارائه قوانینی برای تعاملات همسالان می تواند فرصت های رفتار پرخطر را محدود کند (Mounts، 2002؛ 2004؛ 2008؛ Steinberg، 2010).

3. والدین همچنین باید قوانین رانندگی فارغ التحصیل را بدانند و اجرا کنند. اغلب این قوانین تعداد همسالانی را که هنگام رانندگی نوجوانان مجاز به استفاده از وسیله نقلیه هستند محدود می کند.

4. برای بزرگسالان، والدین می توانند با نوجوانان در مورد همسالان مشورت کنند. مشاوره می تواند توانایی رو به رشد نوجوانان را در خودتنظیم کردن و تشویق آنها برای شناسایی و توسعه استراتژی هایی برای پیمایش موقعیت های همسالان که احتمال فعالیت خطرناک وجود دارد، ایجاد کند (مونتز ، 2004 ؛ 2008).